1.Organizacja zajęć.

Zajęcia hipoterapii składają się z trzech części:

– część wstępna

(przygotowanie do jazdy, powitanie, wsiadanie, oswojenie z ruchem konia i skorygowanie dosiadu)

– część główna

(indywidualne ćwiczenia realizujące cel zajęć)

– część końcowa

(ćwiczenia relaksujące i uspokajające, zsiadanie, pomoc przy czyszczeniu kopyt i karmieniu konia).

Zajęcia powinny odbywać się dwa razy tygodniowo, w celu zapewnienia efektu terapeutycznego oraz nie powinny trwać dłużej niż 30min. Przynajmniej część ćwiczeń powinno się przeprowadzić w formie zabawy. Zajęcia powinny rozpoczynać się od uzyskanego przez dziecko prawidłowego dosiadu, a czas i rodzaj prowadzonych ćwiczeń zależny jest od stanu funkcjonalnego oraz możliwości ruchowych i psychicznych dziecka. Korzystnie jest, jeśli ćwiczenia wykonywane podczas zajęć są kontynuacją ćwiczeń stosowanych na sali lub w domu.

 

2.Sprzęt specjalny.

Podczas zajęć hipoterapeutycznych wykorzystuje się przede wszystkim pasy oraz wodze pomocnicze np. wodze kolorowe lub drabinkowe. Jazdy odbywają się zazwyczaj na oklep i bez strzemion. Można również korzystać z siodła lub derki z popręgiem, oraz ze specjalnych strzemion, które utrzymują stopę w prawidłowym ustawieniu. Również rampa i schodki pomocne przy wsiadaniu należą do sprzętu specjalnego.

 

3.Pierwsze zajęcia.

Zazwyczaj na początku należy oswoić dziecko z koniem tak by kontakt z nim sprawiał dziecku przyjemność i nie wywoływał strachu.DSC03586 W tym celu zajęcia zaczyna się od oglądania go i głaskania oraz zwiedzania ujeżdżalni i stajni. Jeżeli dziecko okazuje zainteresowanie i nie boi się może spróbować „pomóc” terapeucie wyczyścić konia, a następnie wsiąść na niego i przejechać kilka razy  wokół ujeżdżalni. Podczas kolejnych zajęć niektóre czynności dotyczące pielęgnacji i karmienia konia mogą stać się stałą częścią zajęć. Dają one dziecku zadowolenie i pozwalają czuć się potrzebnym i odpowiedzialnym.

Podczas pierwszych jazd wykorzystuje się terapeutyczne działanie samego ruchu konia, bez wprowadzania konkretnych ćwiczeń lub zadań ruchowych.

Do terapeutycznych działań wywoływanych ruchem konia należy:

– hamowanie odruchów patologicznych, przez odpowiednie ułożenia lub posadzenie dziecka na koniu

– kształtowanie reakcji równoważnych – konieczność utrzymania się na ruchomym podłożu

– normalizacja napięcia mięśniowego wywołana łagodnym, rytmicznym kołysaniem podczas chodu konia oraz ciepłem jego ciała

– przygotowanie do chodzenia dzięki charakterystycznym, trójpłaszczyznowym ruchom konia przenoszonym na tułów dziecka

– wyzwalanie reakcji podparcia – opieranie rak na grzbiecie konia oraz działanie na kilka zmysłów jednocześnie – dotyk, słuch, wzrok, węch

 

4.Kolejne zajęcia.

Po dokonaniu oceny możliwości ruchowych dziecka należy określić sposób wykonania wszystkich czynności związanych z zajęciami. Każda z nich, w zależności od stopnia trudności, może być wykonana na kilka sposobów.